"ด..เดี๋ยวก่อน"
"มีอะไร?"
"ฉันก็แค่ ...ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงดีอ่ะ?"
"หา? นายก็ปล่อยไปตามอารมณ์สิ มันยากตรงไหนมิทราบ?"
"วังอึนก็พูดได้หนิ! นายเคยทำมาแล้วไม่ใช่หรือไง?"
"ห๊ะ? ...นี่นายยังจำมันได้อยู่อีกเหรอ?"
"เรื่องแบบนี้ความจำดีนักนะ... ทีกับตอนม.ปลายเคยพูดอะไรไว้ตัวเองยังจำไม่ได้เลยไม่ใช่รึไง?"
"ขอโทษได้มั้ยล่ะะ!?? แล้วไหงต้องขุดเอาเรื่องนี้มาคุยด้วยเล่า..."
ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะยกมือขวาสัมผัสแก้มของอีกฝ่ายเบาๆก่อนปัดปรอยผมสีน้ำเงินบริเวณหน้าผากออกให้อย่างช้าๆ
"ถึงเรื่องพวกนี้ฉันจะเคยทำมาก่อน แต่อีกฝ่ายก็เป็นผู้หญิงกันทั้งนั้นแหล่ะ แต่ถ้ากับนาย.....มันคือครั้งแรกของฉันนะ...."
แววตาสีอำพันเหลือบหลบสายตาลงต่ำเล็กน้อย
"......มันก็จริงแฮะ..."
ร่างเล็กเริ่มขยับตัวเข้าไปชิดใกล้ มือทั้งสองยกขึ้นกุมใบหน้าของอีกฝ่ายไว้ แววตาสีอำพันเหลือบมองลึกเข้าไปในนัตย์ตาของร่างสูงเพื่อส่งต่อความต้องการให้กับบุคคลที่อยู่ตรงหน้าได้รับรู้
"ก็เอาเป็นว่า ถ้านายไม่รู้ว่าจะเริ่มมันยังไง
ในตอนนี้... นายก็จูบฉันซะสิ.."
เมื่อสิ้นประโยคของอีกฝ่ายแววตาสีครามก็เริ่มส่องประกายวาวโรจน์ ดวงตาทั้งสองคู่ต่างจ้องมองส่อประสานกันไปครู่หนึ่งก่อนริมฝีปากจะเข้ามาบรรจบกันเป็นหนึ่งเดียว
และจุมพิตเบาบางก็แปรเปลี่ยนเป็นจูบอันร้อนผ่าวได้ในเวลาอันสั้นตามความต้องการที่ชักจูงของทั้งสองในขณะนั้น
มือหนาค่อยๆลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของร่างเล็กและค่อยๆลดมือลงจนไล่มาถึงส่วนต้นขา ทำให้อีกฝ่ายเกิดชะงักไปชั่วครู่และผละจูบนั้นออก
ในความคิดของร่างเล็กไม่ได้กังวลสิ่งใดอื่นนอกจากร่างกายที่เป็นชายของตน มันอาจทำให้อีกฝ่ายถอดใจและล้มเลิกทุกอย่างไป
ร่างสูงประหลาดใจเล็กน้อยและจ้องมองที่ดวงหน้าของคนตรงข้ามด้วยความสงสัย
"เป็นอะไรรึเปล่า?"
"เปล่า...ก็แค่.."
ร่างเล็กหยุดชะงักไปขณะนึงผลางกัดเม้มริมฝีปากของตนแน่นก่อนตัดสินใจที่จะพูดต่อ
"ร่างกายของฉันไม่ใช่ผู้หญิง ก็แค่คิดว่าถ้านายเห็นมันจะทำให้นายไม่พอใจขึ้นมา มันก็แค่นั้น..."
ร่างสูงถอนหายใจก่อนหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบนั้นและใช้มือลูบปรอยผมยาวสีชาให้ออกห่างจากดวงตาของอีกฝ่าย
"พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าวังอึนเป็นผู้ชายนะ ไม่ต้องเครียดไปหรอก
ทุกอย่างของวังอึนน่ะ ฉันรักม้นทั้งหมดนั่นแหล่ะ"
แววตาสีอำพันวาวโรจน์เมื่อได้ยินคำตอบจากปากของบุคคลที่อยู่เบื้องหน้า คิ้วหนาขมวดขึ้นเล็กน้อยด้วยความพอใจก่อนที่จะยกแขนทั้งสองข้างสวมกอดท้ายทอยอีกฝ่ายแบบหลวมๆ
และทั้งสองก็ปล่อยให้อารมณ์เข้าครอบงำอีกครั้ง...
ร่างสูงค่อยๆผละริมฝีปากออก ก่อนจะไล่ลงบรรจงจูบเข้าบริเวณคออย่างช้าๆก่อนจะไล่ไปยังใบหูที่เป็นจุดอ่อนไหวที่สุดในร่างกายของวังอึน ทำให้ร่างเล็กต้องเบือนหน้าหนีออกเล็กน้อยเมื่อถูกริมฝีปากนุ่มสัมผัส
"ย..อย่า ไม่เอาตรงนั้น...!"
"เอ๋ ไม่ชอบเหรอ?"
"ไม่...ก็ไม่เชิง"
"จะว่าไปตอนที่เรียนอยู่ก็เคยมีเพื่อนมาจับหูนายเล่นนี่น่า? ตอนนั้นวังอึนหน้าแดงน่ารักเชียว"
"อ..อะไร!? "
"จะว่าไปจุดอ่อนไหวของวังอึนคือหูนี่นะ แล้วตอนเจาะหูครั้งแรกนี่นายไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?"
"นิดหน่อย ตอนเจาะฉันรู้สึกเจ็บมากกว่า..."
"ร้องว๊ากลั่นเลยล่ะสิ?"
"จะเหลือเหรอ...."
ร่างสูงหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนลดลงจูบเข้าที่ใบหูอีกครั้งแล้วผละออกมาจ้องดวงหน้าอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบางๆ เขาใช้มือขวาโอบอุ้มแผ่นหลังอีกฝ่ายไว้และโน้มลงจูบที่ริมฝีปากอีกครั้ง
มือหนาค่อยๆจัดการปลดเปลื้องเนื้อผ้าส่วนล่างของอีกฝ่ายออกอย่างไม่รีรอ ซึ่งทำให้วังอึนรู้สึกขวยเขินอยู่ไม่น้อย แขนซ้ายของเขาโอบรอบคอของร่างสูงแน่นโดยที่แขนอีกข้างทำหน้าที่ดันตัวจากพื้นเตียงนุ่มไว้
"ก่อนอื่น ก็ต้องเตรียมตัวให้วังอึนก่อนสินะ? ถ้างั้นก็เริ่มเลยแล้วกันเนอะ"
"ห๊ะ? ด..เดี๋ยว!"
"หือ? อะไรเหรอ?"
"อ..เอ่อ...อย่างน้อยช่วยใช้โลชั่นหรือหล่อลื่นอะไรสักอย่างจะได้มั้ย?..."
"เอ๊ะ???? ต้องใช้ด้วยเหรอ?"
"นี่นายบ้ารึเปล่า...ขืนไม่ได้ใช้หล่อลื่นเลยมันก็เจ็บสิฟ้ะ..."
"ง..งั้นเหรอ? ฉันก็ไม่มีซะด้วยสิ ทำไงดี..."
ร่างเล็กขมวดคิ้วลงต่ำเชิงรำคาญใจเล็กน้อย ก่อนจะมองไปรอบๆเพื่อหาของที่คิดว่าจะใช้แทนได้
ซึ่งในใจของเขาเองก็คงไม่อยากให้เสียอารมณ์เพราะสิ่งของเพียงเล็กน้อยไปหรอก
"ใช้โลชั่นทาผิวไปก่อนก็ได้นะ มันคงใช้ได้เหมือนกันนั่นแหล่ะ"
"ได้เหรอ? มันจะไม่เป็นไรใช่มั้ยอ่ะ?"
"ไม่หรอก..."
ร่างสูงจ้องมองดวงหน้าอีกฝ่ายสักพักเพื่อความมั่นใจ ก่อนที่จะขยับตัวไปที่โต๊ะตั้งโคมไฟใกล้เตียงเพื่อหยิบหลอดครีมทาผิวมาใช้ทดแทน เขาเริ่มบิดฝาขวดออกและเทลงที่ฝ่ามือไล่ถึงปลายนิ้วในปริมาณที่ไม่มากจนเกินไป
มือหนาและปลายนิ้วเริ่มไล่ลงไปยังจุดซ่อนเร้นของอีกฝ่ายและกวาดไปรอบบริเวณเพื่อให้หล่อลื่นช่วยลดการเสียดสีตามช่องทำรัก
ร่างเล็กส่งเสียงครางอื้ออืงในลำคอเล็กน้อยเมื่อนิ้วมือหนาถูกสอดเข้ามาในจุดซ่อนเร้นที่ไม่เคยมีใครรุกล้ำก่อนที่เสียงครางจะดังขึ้นเมื่อถูกสอดดันมาจนสุด
มือขวาที่เท้าเตียงไว้ก็รีบยกขึ้นป้องปากเพื่อปิดเสียงไม่น่าพิศมัยที่เล็ดลอดออกมาของตน โดยที่มืออีกข้างโอบไหล่ร่างสูงไว้เองก็กำคอเสื้ออีกฝ่ายแน่นจนเกิดรอยยับ
"วังอึนเจ็บรึเปล่า?"
"น...นิดหน่อย.."
ภายในของร่างเล็กบีบรัดนิ้วของอีกฝ่ายแน่น ร่างกายกระตุกเกร็งตามจังหวะที่ถูกขยับจนไม่อาจห้าม
"ไม่เจ็บแน่เหรอ? อย่าเกร็งสิ"
"..ถ...ถ้ายังอยู่ในท่านี้มันคงจะช่วยหรอก...!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างสูงก็ค่อยๆประคองแผ่นหลังอีกฝ่ายให้นอนราบไปกับเตียงก่อนจะปล่อยให้พักสักครู่และเริ่มขยับมืออีกครั้ง
"งั้น แบบนี้น่าจะเจ็บน้อยลงนะ?" ร่างกายเริ่มผ่อนแรงกระตุกลงจนเริ่มชินและไร้ซึ่งความเจ็บก่อนจะเผลอหลุดครางเสียงลั่นอีกครั้งเมื่อนิ้วที่สองของอีกฝ่ายเริ่มสอดใส่โดยที่ร่างเล็กยังไม่ทันได้ตั้งรับ
"อ..!!.จ.... ถ้าจะทำก็ควรเตือนฉันก่อนสิไอ่บ้า..!!"
"อะ? ข..ขอโทษ!! พอดีมันตื่นเต้นไปหน่อยเลยลืมเตือนอ่ะ..."
"ฉันจะฆ่านาย..."
"ขอโทษครับ.... งั้น จะทำต่อแล้วนะ?"
เมื่อสองนิ้วเริ่มขยับทำให้ร่างเล็กกลั้นเกร็งอีกครั้ง แต่ความเจ็บที่เบาบางลงทำให้เขาผ่อนคลายได้ในเวลาไม่นานนัก
มือขวาที่เหลืออยู่ของอีกฝ่ายเริ่มเลื่อนลงจับเข้าที่แกนกลางอันแข็งทื้อของอีกคน ทำให้ร่างเล็กที่นอนอยู่ต้องหลุดสะดุ้งเฮือกเสียงดัง
มือที่ป้องปากของร่างเล็กรีบคว้าข้อมือของอีกคนเอาไว้ด้วยความรวดเร็ว
"..!..เฮ้ย!!...ย.อย่าจับมันนะ!...!"
เมื่อถูกรุกรานจุดอ่อนไหวทั้งสองทางพร้อมกัน ทำให้ร่างที่นอนอยู่นั้นเกิดความเสียวซ่านในช่องท้องเพิ่มขึ้นทวีคูณจนแทบคลั่ง
ใบหน้าที่แดงระเรื่อและเสียงครางกระเส่าที่กำลังร้องขอให้เขาหยุดกระทำ ก็ไม่อาจทำให้อีกฝ่ายหยุดสัมผัสมันเพราะปฏิกิริยาของอีกฝ่ายนั้นเกิดกระตุกต่อมอยากรู้ให้ร่างสูงมากขึ้นเป็นเท่าตัว
ร่างเล็กบีบข้อมือหนาไว้แน่นและร่างกายที่แข็งเกร็งจนแทบหยุดหายใจเริ่มปลดปล่อยความต้องการของตัวเองออก ก่อนจะทิ้งแผ่นหลังลงไปที่เตียงนุ่มและหยุดพักหายใจสักครู่
คราบที่เปรอะเปื้อนลงบนผ้าและฝ่ามือหนาของร่างสูง
"ไม่คิดว่าวังอึนจะรู้สึกไวขนาดนี้นะเนี่ย...?"
"ก็แล้วนายทำอะไรฉันกันล่ะ!? มาโดนนายทำแบบนี้มันก็ต้องรู้สึกสิ!...!?"
ดูเหมือนคำพูดบางอย่างของเขาจะสร้างความประหลาดใจให้กับร่างสูงอยู่เล็กๆ เขาจ้องมองไปที่ดวงหน้าของอีกฝ่ายพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยก่อนที่จะเริ่มตั้งคำถามขึ้น
"วังอึนโดนฉันทำ? แล้วรู้สึกงั้นเหรอ?"
ร่างที่นอนราบอยู่บนเตียงไม่ปริปากพูดอะไรออกมา หน้าของเขาเริ่มแดงขึ้นก่อนเบือนสายตาหนีบุคคลตรงหน้า และเริ่มพูดงึมงำออกมาเบาๆ
"ก็นาย.. เป็นคนรักของฉัน..ไม่ใช่เหรอ?์"
ร่างสูงชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยินประโยคพูดของอีกฝ่าย
ถึงแม้เสียงที่ได้ยินจะค่อนข้างเบา แต่มันก็ทำให้เขาปริยิ้มออกมาได้เต็มแก้ม ร่างสูงเริ่มเคลื่อนตัวเข้าใกล้อีกฝ่ายจนแนบชิด เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ดวงแก้มที่แดงฉ่ำและประทับจูบลงอย่างอ่อนโยน
เมื่อร่างเล็กเริ่มหันเข้าสบตา จุมพิตร้อนก็กลับมาอีกครั้ง
ร่างเล็กสวมกอดท้ายทอยอีกฝ่ายอย่างแนบแน่นโดยที่มือของร่างสูงก็คว้าตัวของอีกฝ่ายให้แนบชิดกันมากขึ้น
เขาจะไม่รีรออะไรอีกแล้ว ร่างสูงเริ่มปลดพันธนาการของตัวเองออก มือหนาลูบไล้ส่วนต่างๆของร่างเล็กก่อนประคองขาอีกฝ่ายเพื่อให้สะโพกยกสูงขึ้น
ลิ้นร้อนที่ตวัดพันเกลียวควานหารสหวานต่อกันอยู่ครู่ใหญ่ เสียงริมฝีปากและเสียงครางอื้ออึงในลำคอยังคงดังเป็นจังหวะ ไฟราคะปะทุอยู่ในอกที่ไม่อาจมีอะไรมาหยุดความต้องการของทั้งสองได้ในตอนนี้
เมื่อเริ่มผ่อนจูบลง ร่างสูงค่อยๆสอดใส่ความต้องการของตนเข้าไปอย่างช้าๆเพื่อให้อีกฝ่ายพยายามปรับตัว ร่างเล็กหันเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อต้องการคุมสติตัวเองให้ไม่หลุดลอยไป
จังหวะที่แรงปราถนาค่อยๆเข้าไปในตัวของร่างเล็กนั้น วังอึนหลุดเปล่งเสียงครางออกมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวก่อนที่จะใช้มือและแขนทั้งสองข้างป้องปากและปิดใบหน้าของเขาไว้
ภายในของเขาตอดรัดแกนกายของอีกฝ่ายแน่นจนทำให้ร่างสูงรู้สึกดีจนแทบบ้า แต่ด้วยความที่เป็นครั้งแรกและร่างที่เริ่มเกร็งของอีกคนทำให้เขาต้องเอ่ยปากถามออกมาด้วยความเป็นห่วง
"นายเจ็บรึเปล่า..?"
"..อึก..มันรู้สึก...แน่นเป็นบ้า..."
"ฉันก็เหมือนกัน"
เมื่อความปราถนาถูกสอดใสไปจนสุด ร่างสูงหยุดให้อีกฝ่ายได้ปรับตัว เขาค่อยๆเลื่อนแขนของอีกคนออกจากใบหน้าเพื่อสบตากัน หยดน้ำใสที่คลอเบ้าของร่างเล็กนั้นกลับทำให้เขาเริ่มเป็นกังวล
"นายไหวหรือเปล่า? จะให้ฉันหยุดดีมั้ย?"
"ไม่ต้องหรอก... มันก็คงเป็นแค่ตอนนี้..ล่ะมั้ง..?"
"...วังอึน"
"ช่างฉันเถอะน่า... ขยับสิ.."
ร่างสูงค่อยๆขยับสะโพกออกช้าๆ ก่อนที่จะเริ่มขยับเข้าไปจนแน่นเหมือนเดิม เสียงครางของอีกฝ่ายกร่นอื้ออึงอยู่ในลำคอเบาๆตามจังหวะที่ร่างสูงเริ่มขยับ ดวงตาที่ปิดสนิท
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มผ่อนกายลงได้ระยะหนึ่ง ร่างสูงจึงเริ่มค่อยๆเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น
ริมฝืปากของร่างเล็กถูกปิดไว้ด้วยหลังฝ่ามือขวาของเขา เพื่อไม่ให้เสียงของตัวเองเล็ดลอดออกไป ร่างสูงก้มจูบลงที่มือเพื่อให้อีกฝ่ายผละมือออก
"ไม่เห็นต้องกลั้นเสียงไว้เลยนี่น่า?"
"ตอนนี้เสียงฉันมัน...น่าอายจะตายไป.!"
"เห? วังอึนอายเป็นด้วยเหรอเนี่ย?? น่ารักดีนะ"
"น..หนวกหูน่า...อ๊ะ!..."
"ไม่เป็นไร ไม่มีใครได้ยินหรอก"
"ถ...ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ...!!..อ."
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น